Sinterklaas kent ieder kind

Op onze kleuterschool, die waarschijnlijk de H. Mariaschool heette en maar twee verdiepingen telde, verscheen ooit Sinterklaas met een paar Pieten, op het dak! Daar moesten wij naar kijken. Er werden wel noten rondgestrooid, maar daar had ik geen oog voor.
Een half uur later kwam de Sint afgedaald naar een klaslokaal. Ik weet nog dat de bedrieger zei: ‘Kinderen!’ en ik weet ook nog dat ik dacht: daar is iets mis. Een man die met zo’n stem spreekt, dat kan niet kloppen.
Het was de bedoeling dat je een voor een op zijn billen ging zitten. Ik heb dat altijd al een onaangename methode gevonden. Het waren ook nog eens vette billen. Nog erger dus.
Ik weet niet meer welk gesprek de Sint en ik toen gevoerd hebben, maar ik stel me zoiets voor:
‘Zo Ben. En wat heb jij fout gedaan, het afgelopen jaar?’
‘Niets, heilige sint.’
‘Niets, zeg je.’
‘Inderdaad.’
Het woord ‘inderdaad’ was een woord dat ik al snel had opgepikt.
‘Geen leugentjes, Ben?’
‘Nee.’
‘Dan ben je toch geen goeie jongen, jong!’
Het katholicisme vréét aan je.

Sinterklaas

Gistermiddag ging ik even naar AH, onze nationale grootgrutter, en bij binnenkomst stuitte ik op een paar stellages waar allemaal kinderschoentjes in stonden, klaar om gevuld te worden met iets lekkers.
(Ik hoop wel voor die kinderen dat ze meer dan één paar schoenen hebben want zo warm is het nou ook weer niet, bovendien weet je niet echt zeker of je die schoen ooit terugziet.)

Het deed me weer even denken aan de tijd dat ik zelf mijn schoentje, gevuld met een wortel voor het paard zette bij de schoorsteen, een liedje zong en dan maar hoopte dat de goedheiligman wat lekkers in dat schoentje zou stoppen.

Terwijl ik al mijmerend door de schappen liep en al het lekkers zag liggen dat bij het Sinterklaasfeest hoort voelde ik een soort weerzin opkomen.
Allerlei lekkere dingen en die worden zomaar in een schoen gestopt. Een schoen nota bene!
Niet in een plastic tupperware bakje, een bakje van de afhaalchinees of een leuk doosje van Xenos maar nee: in een (in veel gevallen) oude afgetrapte schoen.
Wie heeft dat eigenlijk verzonnen? Het is verdomd onhygiënisch kan ik je zeggen. Ook al dat onverpakte lekkers dat in d'één of and're hoek gestrooid wordt is me een doorn in het oog.
Dat kan toch wel anders?

Je zou speciale Sinterklaasbakjes kunnen ontwerpen met een naam erop. Een beetje flinke bak zodat Sinterklaas en Zwarte Piet niet kinderachtig hoeven te zijn. Dat lost het probleem van de schoen in ieder geval op en bovendien levert het werk op aan ontwerpers en fabrikanten. Zo'n bakje hoeft maar een fractie te kosten van wat we zo allemaal uitgeven aan kerstversieringen.

Ik ben er nog niet uit hoe het dan precies moet met dat strooigoed. Suggesties zijn dan ook van harte welkom