Lay-out (3)

Ik was negen jaar toen die Elfstedentocht gehouden werd, en we hadden vrij gekregen van school om hem te kunnen bekijken. Later heb ik begrepen van mijn vader (die was loodgieter) dat er iets mis was met de verwarming op school, die dag.
Buiten was het min tien graden celsius, er lagen hopen sneeuw langs de weg, het stormde, het sneeuwde, het was kortom noodweer. Mijn vader deed zijn spullen op een slee — met zijn auto door het dorp rijden was te gevaarlijk — om zo de mensen van hun bevroren leidingen af te helpen.
Buiten lag de echte sneeuw (wit), op de zwartwittelevisie (kleurentelevisie bestond nog niet) zag je de lichtgrijze sneeuw, het iets donkerder ijs en de nog weer iets donkerder schaatsertjes. En zo zag ik uiteindelijk Reinier Paping winnend over de streep geraken.
Een grootse en meeslepende, maar geheel mislukte tv-uitzending van de NTS. Met die uitzending heeft mijn neiging te maken om de achtergronden op mijn blogs lichtgrijs te verven.
U ziet op deze prachtige sportfoto achtereenvolgens: Reinier Paping die de wedstrijd wint, een radio- of tv-reporter van enige omroep die ook maar de houten noren ondergebonden had, en een blijde man (dat hoop ik maar) met een bezem. Die bezems werden door heel Friesland gebruikt om de sloten en slootjes zo goed mogelijk sneeuwvrij te maken, zodat de schaatsers a) de weg zouden vinden, en b) niet teveel zouden vallen over ongeziene scheuren in het ijs. Het was beestachtig weer op 18 januari 1963.

Lay-out (2)

Met het schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik me niets kan herinneren van die winter van 1963, en dat terwijl ik zo'n goed geheugen heb.
Wat ik nog wel weet is dat Reinier Paping een elfstedentocht heeft gewonnen, maar ik weet niet of ik die elfstedentocht gezien heb.
Het zal wel niet want ik begrijp ook niet wat je bedoelt met de Reinier Paping lay-out.

Lay-out

Want daar moet u zich niet in vergissen. Hoeveel daarmee fout kan gaan. Vroeger was het een kwestie van een wit papier. Dat vulde je in. Dat is anders geworden, met sjablonen enzovoorts.
Maar eigenlijk moet je toch blank beginnen.
Je moet niet zomaar beginnen, je moet eerst bedenken: wat wil ik. Welke kleuren? Welk lettertype? Welke ondergrond?
Je kunt natuurlijk zeggen: witte ondergrond, zwarte tekst. Dat is het duidelijkst. Zoals het vroeger ging op de typemachine. Maar ging het wel zo? Het was toch een donkergrijze tekst op wit papier?
Het is mijn opvatting dat een lichtgrijze ondergrond voor een zwarte tekst het best is. Dat zelfs die lichtgrijze ondergrond voor een wat donkergrijzer tekst beter is dan een witte ondergrond.
Je moet wel, met een lichtgrijze achtergrond, je kleuren wat aanpassen: zacht oranje bijvoorbeeld voor je koptekst in plaats van een helderder kleur, wat je dan weer dwingt die koptekst iets groter te maken. Enzovoorts.
De dilemma’s!